امروز : چهارشنبه, 26 دی 1397

نقد فیلم

  بازی  |  

«راهبه» (The Nun)، جدیدترین فیلم دنیای سینمایی «احضار» با جمله‌‌‌ی مرموزی آغاز می‌شود که به همان اندازه که درباره‌ی کاراکترهایش صدق می‌کند، به همان اندازه هم هشداری برای تماشاگرانِ این فیلم است؛ دو راهبه در راهروهای یک قلعه‌ی قرون وسطایی دوان دوان و


  بازی  |  

به جرات می‌توان گفت اسپایک لی در اکثر فیلم‌هایش دغدغه نژاد پرستی را داشته است. گاهی در لفافه و گاهی همچون در فیلم BlacKkKlansman کاملا صریح و آشکار این موضوع را ریشه‌یابی می‌کند. نکته‌ای که ممکن است باعث آزار مخاطب این فیلم شود، همین رک بودن آن است.


  بازی  |  

عباس نظام دوست که پیشتر با سِمت دستیار کارگردان در فیلم‌هایی همچون «ارغوان» و «شبانه روز» حضور داشته است، در اولین فیلمش سعی کرده به سراغ چیزی برود که جایش در سینمای این روز‌های ایران خالی است. آن هم ساختن فیلمی بر اساس ژانر است.


  بازی  |  

می‌دانید از چه چیزی متنفرم؟ وقتی فیلمی با وجود بهره بردن از تمام مواد لازم برای تبدیل شدن به یک تجربه‌ی سینمایی تمام‌عیار، در آخرین لحظاتِ عبور از خط پایان کم می‌آورد و عقب می‌افتد و مدالِ طلای بی‌چون و چرا و تمیزش را با نقره عوض می‌کند.


  بازی  |  

«خشونت» از آن دسته موضوعاتی است که در کمتر فیلم ایرانی شاهد آن بوده‌ایم و «مغزهای کوچک زنگ زده» شاید یکی از اولین مهم‌ترین فیلم‌های سینمای ایران باشد که با محوریت خشونت پیش می‌رود. در این فیلم شاهد روایت خانواده‌ای هستیم که در ساده‌ترین لحظات


  بازی  |  

شخصیتِ انت‌من و تمام عناصرِ دنیای او شاید یتیم‌ترین و بی‌سرپرست‌ترین عضو و مجموعه‌ی دنیای سینمایی مارول باشند. هروقت او را می‌بینیم به حالش غصه می‌خورم. بی‌توجهی و ظلمی را که به او می‌شود نمی‌توانم تاب بردارم.


  بازی  |  

به محض اینکه «مراقب فاصله بودن» (Minding the Gap) به اتمام رسید فکر عجیب و احمقانه‌ای به سرم زد که تا حالا جرات فکر کردن بهش را نداشتم: «ما دقیقا چرا به تماشای این‌جور فیلم‌ها علاقه داریم؟» منظورم از «این‌جور فیلم‌ها»، فیلم‌هایی هستند که احساسات‌مان


  بازی  |  

سینما پارادیزو مصداق بارز این است که فیلم‌ها در واقع چه چیزهای جادویی و شیرینی هستند و هر مخاطب قبل از هر چیز، باید از آن‌ها چه درخواستی داشته باشدخلاصه‌ی کل فیلم‌سازی، حالا در هر ژانر و زیرژانری که باشد، چیزی نیست جز درگیر کردن احساسات مخاطب.


  بازی  |  

با انتظاراتِ بالایی به تماشای «سرگردان» (Adrift) ننشستم، اما چیزی که گیرم آمد به جای یکی از کسالت‌بارترین فیلم‌های سال که راستش را بخواهید با تمام وجودش از بیرون چنین چیزی را فریاد می‌زند، یکی از فیلم‌های فراموش‌شدنی و استاندارد اما خوش‌ساخت و


  بازی  |  

هشدار: این متن داستان فیلم رو لو می‌دهد.«اونجرز: جنگ اینفینیتی» (Avengers: Infinity War) شاید سرانجام مرگبار خیلی از کاراکترهای دنیای سینمایی مارول باشد، اما این فیلم حکم یک احیای دوباره برای خودِ دنیای سینمایی مارول را دارد.