امروز : جمعه, 26 آبان 1396
احساس تنهایی تا حدودی به ژن ها بستگی دارد
3/50 امتیاز از 12 رای
 تکنولوژی  |     |   157

تحقیقات جدید نشان داده که نه تنها وضعیت اجتماعی ما، بلکه ژن هایی که با آن ها متولد شده ایم هم در احساس تنهایی مان دخالت دارند. در حالی که عوامل محیطی قطعا نقش بیشتری ایفا می کنند، یک مطالعه ی جدید با شرکت بیش از ۱۰/۰۰۰ نفر نشان داده است که تنهایی می تواند تا حدودی ارثی باشد.

تنهایی باعث و بانی انواع مشکلات در سلامت جسم و روان به حساب می آید و یکی از عوامل مهم در مرگ زودرس است. از این رو دانشمندان مشتاق شده اند تا درباره ی منشا تنهایی مطالعات بیشتری داشته باشند تا قدم های موثرتری در پیشگیری از آن بردارند. از این رو یکی از موضوعات مورد علاقه ی این تیم تحقیقاتی آن است که موضوع تنهایی را از نظر ژنتیکی بررسی کنند.

"آبراهام پالمر" (Abraham Palmer) روانپزشک دانشگاه کالیفرنیا و سرپرست تیم می گوید: "ما می خواهیم بدانیم که آیا احتمال تنها ماندن یک فرد نسبت به دیگر افراد در شرایط مشابه، می تواند منشا ژنتیکی داشته باشد؟"

او افزود: "برای مثال دو نفر را در نظر بگیرید که تعداد دوستان نزدیک و اعضای خانواده ی آن ها یکسان است. ممکن است یکی از آن ها روابط اجتماعی قابل قبولی داشته باشد حال آن که برای دیگری اینطور نباشد و این تفاوت همان چیزی است که از آن به عنوان استعداد تنهایی ژنتیکی یاد می کنیم."

پژوهشگران طی یک مطالعه ی طولی در حوزه ی سلامت، ۱۰۷۶۰ نفر از افراد ۵۰ سال و بالاتر از آن را تحت نظر قرار دادند تا ارتباط بین تنهایی و ژنتیک را بررسی کنند. آن ها بر اساس داده های به دست آمده، تخمین زدند که ۱۴ تا ۲۷% خطر ابتلا به تنهایی می تواند ناشی از ژنتیک باشد. این مقدار از درصد تحقیق قبلی که جمعیت آماری کوچک تری را در برمی گرفت، کم تر بود اما نمی توان آن را عدد ناچیزی تلقی کرد.

در نظرسنجی های صورت گرفته به "تنهایی" اشاره ای نشد چرا که اغلب مردم تمایلی ندارند که خود را تنها بدانند. در عوض، از شرکت کنندگان سوال شد که هر چند وقت یک بار احساس می کنند که در زندگی فاقد همراه و همنشین هستند؟ هر چند وقت یک بار احساس طردشدگی می کنند؟ و هر چند وقت یک بار احساس می کنند که از دیگران جدا افتاده اند؟ در نتایج حاصل مواردی چون سن، جنسیت و وضعیت تاهل در نظر گرفته شد. (به طور کلی افراد متاهل نسبت به مجردها کم تر احساس تنهایی می کردند).

تیم تحقیقاتی، DNA شرکت کنندگان را هم با یکدیگر مقایسه کرد تا الگوهایی بین احساس تنهایی و مناطق خاص ژنتیکی برقرار کند. پژوهشگران در بررسی ژنتیکی اول به دنبال پیدا کردن ارتباط عامل تنهایی با ژن ها بودند و در مرحله ی بعد به دنبال شواهدی بودند تا نشان دهد که چه خطرات ژنتیکی خاصی در زمینه ی ابتلا به افسردگی و بیماری های روان پریشی وجود دارد.

در حال حاضر، پالمر و تیم همراهش این فرضیه ی اولیه را مطرح کرده اند که تنهایی می تواند یک سیستم هشداردهنده ی بیولوژیکی باشد: زنگ هشداری که وقتی در تعاملات اجتماعی قرار نداریم بدن را مطلع می کند.

در حالی که باید تحقیقات بیشتری در این زمینه صورت گیرد، شواهد نشان می دهد که بعضی افراد از بدو تولد تمایل بیشتری به تنهایی دارند.


برچسب ها :  

نظر خود را به اشتراک بگذارید