امروز : ﺳﻪشنبه, 30 آبان 1396
اولین پیوند سر جهان روی یک سگ توسط پزشک ایتالیایی
3/50 امتیاز از 12 رای
 تکنولوژی  |     |   179

"سرجیو کاناورو" (Sergio Canavero) جراح مغز و اعصاب ایتالیایی است که با ادعای جسورانه اش تیتر اخبار دنیا را به خود اختصاص داده است. وی عنوان کرده است که در آینده ای نزدیک عمل پیوند سر یک فرد بر روی فرد دیگر را انجام خواهد داد!

آخرین ادعای او پس از کلیپی است که توسط همکارانش در اسکای نیوز منتشر شد. در این ویدیو سگی در حال تلو تلو خوردن بر روی چهار دست و پای خود راه می رود و می تواند دم خود را تکان دهد. بنا به گفته ی اسکای نیوز این ویدیو، سه هفته پس از عمل جراحی سگی است که طناب نخاعی آن به طور کامل قطع شده بود.

در مقاله ی منتشر شده در ژورنال Surgical Neurology International، کاناوری جزئیات روش های استفاده شده برای درمان سگ را توضیح داد و ادعا کرد که این شیوه می تواند برای پیوند سر انسان هم به کار رود - یا به بیان کامل تر برای تمام اعضای بدن او قابل استفاده است - و تا سال آینده عملی خواهد بود.

اما دیگر کارشناسان به این ادعا مشکوک هستند. "جری سیلور" (Jerry Silver)، عصب شناس دانشگاه کیس وسترن در مقاله ای در مجله ی New Scientist گفته است: "این مقالات نمی تواند در مورد انسان کارآیی داشته باشد." نکته ی مهم این است که سگ حاضر در ویدیو، یک پیوند بدنی کامل را انجام نداده است بلکه تنها نخاع آن پس از قطع، تعمیر شده است.

با این حال، کاناورو تنها جراحی نیست که سودای پیوند سر را در سر دارد! به بیانی دیگر او به فکر پیوند کامل اعضای بدن است. دکتر "شیاپینگ رن" (Xiaoping Ren)، چراح اورتوپد چینی دانشگاه علوم پزشکی هاربین در گفتگو با نیویورک تایمز گفته است که به دنبال راه اندازی تیمی است که بتواند این نوع عمل جراحی را انجام دهد.

ایده ی پیوند کامل اعضا، توسط دانشمندان زیادی بررسی شد تا به وسیله ی آن بتوانند علاوه بر نجات افراد از بیماری های کشنده نظیر آتروفی عضلانی نخاعی (SMA)، به افزایش طول عمر آن ها کمک کنند. اما چالش های این چنینی به سعی و تلاش های زیادی احتیاج دارند. تنها تعداد انگشت شماری از آزمایشات گذشته بر روی حیوانات (که معمولا موش بودند) جواب داده است و در نهایت این حیوانات تا چند روز پس از عمل بیشتر زنده نمانده اند.

در ادامه به موانعی اشاره خواهیم کرد که دانشمندان قبل از طراحی هر نوع عملی باید بر آن ها غلبه کنند:

۱. عضوی مثل سر نمی تواند خود به خود زنده بماند

عمل پیوند عضو

در هر عمل پیوند، عضو فرد دهنده باید تا زمان قرارگیری در بدن فرد گیرنده، زنده باقی بماند. به محض این که عضوی از بدن جدا می شود، شروع به مردن می کند. برای اعضایی مثل قلب و کلیه، پزشکان عضو را در محیط خنک قرار می دهند تا عضو بتواند مدت بیشتری را زنده باقی بماند. فرآیند سرد کردن هم کمک می کند که انرژی مورد نیاز سلول ها برای زنده ماندن کاهش پیدا کند.

از این رو عضو پیوندی در حمام آب نمک سرد قرار می گیرد. این فرآیند می تواند کلیه را تا ۴۸ ساعت، کبد را تا ۲۴ ساعت و قلب را حدود ۵ تا ۱۰ ساعت زنده نگه دارد.

اما فرآیند زنده نگه داشتن سر به مراتب مشکل تر است. چرا که سر یک عضو مستقل نیست. بلکه یکی از سنگین ترین و پیچیده ترین قطعات تشکیل دهنده ی بدن به شمار می آید. سر به تنهایی جایگاه اعضایی چون مغز، چشم و گوش، بینی، دهان، پوست و همچنین غدد هیپوفیز و بزاقی است.

در حال حاضر، بیش از یک قرن تحقیقات بر روی اختلالات حیوانات نشان داده است که بلافاصله پس از بریدن سر، فشار خون به طور چشمگیری در این ناحیه افت می کند. در نتیجه نبود خون تازه و اکسیژن، مغز را به حالت کما برده و به زودی مرگ اتفاق می افتد. در مرحله ی بعد با مشکل دیگری مواجه هستیم:

۲. سیستم ایمنی بدن وجود یک سر جدید را به راحتی قبول نمی کند

سیستم ایمنی بدن

مانند هر عضو پیوندی دیگر،سیستم ایمنی نسبت به اندام تازه وارد موضع می گیرد و تمام تلاش خود را می کند تا به عامل خارجی حمله کند. از این رو سیستم ایمنی بدن فرد گیرنده، آنتی ژن هایی را بر روی سلول های عضو جدید تشخیص می دهد. این آنتی ژن ها، با آن چه که قبلا در اندام های فرد وجود داشته است مطابقت ندارد. به همین علت، تقریبا همه ی بیماران پس از عمل پیوند از داروهای کاهنده ی ایمنی بدن استفاده می کنند.

از آنجا که ساختار سر بسیار پیچیده است و اندام های زیادی را در بر می گیرد، خطر پس زده شدن آن توسط بدن فرد گیرنده بالاتر است.

۳. این عمل جراحی باید در کم تر از یک ساعت انجام شود

آزمایشی در دهه ی ۱۹۷۰ صورت گرفت که انجام آن امروزه ممنوع اعلام شده است. در این آزمایش، یک متخصص مغز و اعصاب به نام "رابرت وایت" (Robert White)، سر یک میمون را به سر میمون دیگری پیوند زد. در فاصله ی زمانی انتقال عضو به میمون گیرنده، سر در محیط خنکی که دمایش ۵۹ درجه فارنهایت (۱۵ درجه سانتی گراد) بود نگهداری شد. میمون گیرنده پس از عمل پیوند سر تا ۸ روز زنده ماند اما سیستم ایمنی بدنش این تغییر را قبول نکرد و بعد از آن مرد.

نکته ی دیگری که باقی ماند این است که بر اساس آزمایشات کاناورو و وایت، کل مدت زمان این عمل جراحی باید در کم تر از یک ساعت انجام شود.

کاناورو در مقاله ی خود گفته است که هر دو سر اعضای گیرنده و دهنده باید همزمان جدا شوند. از این رو جراحان باید سرعت عمل به خرج دهند تا سر اهدایی را به فرد گیرنده پیوند بزنند و بیمار بتواند از طریق سیستم گردش خون فرد دهنده زنده بماند. پس از جدا شدن سر، هر دو نفر در حالت ایست قلبی قرار دارند. بنابراین همه ی کارها باید در کم تر از یک ساعت صورت گیرد تا گیرنده زنده بماند.

بعضی بر این گمان هستند کاناورو وارد یک شگرد بازاریابی شیطنت آمیز برای یک بازی ویدیویی شده است. در حالی کاناورو در گفتگو با بیزنس اینسایدر گفته است که او و تیم همراهش، با هیچ کدام از سازندگان بازی های ویدیویی تبانی نکرده اند.

۴. طناب های نخاعی به سختی جوش می خورند

طناب های نخاعی

برای این که سر بتواند با دیگر اندام ها وارد ارتباط شود و کنترل بدن را به دست بگیرد، لازم است که بین طناب های نخاعی و مغز یک اتصال یکپارچه صورت گیرد.

تجربه گذشته ثابت کرد که چنین پیوندی در بدن میمون اتفاق نیفتاد. با این که میمون گیرنده پس از دریافت سر جدید، قادر به دیدن بود اما از گردن به پایین فلج شده بود.

کاناورو در مقاله ی خود نوشته است:

"بزرگ ترین مانع فنی در عمل پیوند سر، اتصال مجدد طناب های نخاعی عضو دهنده در بدن گیرنده است. به نظر من که تکنولوژی فعلی امکان برقراری این اتصال و پیوند را دارد."

تکنولوژی مورد نظر کاناورو "یک چسب بیولوژیکی خاص" است که در سخنرانی اخیر خود در TED با نام پلی اتیلن گلیکول از آن یاد کرده است. بعضی از جراحان در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ از این ماده ی پلاستیکی در برقراری اتصال طناب های نخاعی سگ ها استفاده کردند اما موردی که آن ها درگیرش بودند، اتصال دوباره ی سر یک سگ به بدنش بود و قرار نبود که سر یک سگ جایگزین سر سگ دیگری شود. این روش هم در کم تر از یک ساعت انجام می شد.

یکی از بیماران کاناورو، برای این که پیوند طناب های نخاطی برقرار شود بیش از یک ماه در شرایط کما قرار گرفت. چرا که بنا به نظر کاناورا در غیر این صورت این طناب ها دچار پیچ خوردگی می شدند.

اما کمای طولانی هم خود یک مشکل به حساب می آید. "هری گلد اسمیت" (Harry Goldsmith) استاد جراحی مغز و اعصاب دانشگاه کالیفرنیا در گفتگو با Popular Science می گوید: اغلب اوقات کما باعث عفونت، لخته شدن خون و کاهش فعالیت مغز می شود.

۵. این نوع عمل جراحی قبل از انسان، باید بر روی حیوانات انجام شود

آزمایشات حیوانات

قبل از این که پیوند سر در مورد انسان ها صورت گیرد، باید تمام مشکلات و موراد مربوط به آن در آزمایشات مربوط به حیوانات بررسی شود. از طرفی موانعی در این باره وجود دارد که انجام این آزمایشات بر روی حیوانات را نوعی ظلم و خشونت تلقی می کند. از این رو قبل از انجام هر گونه عمل جراحی برای این نوع پیوند، ابتدا بایستی ثابت شود که این عمل جراحی واقعا لازم و مفید است.

تا کنون هیچ گونه شاهد قطعی و محکمی که محتوای ویدیوی تیم کاناورو را تایید کند، ارایه نشده است و تا زمانی که جراحان بتوانند خطر این عمل را به سطح معقولی برسانند، چندین دهه زمان نیاز خواهد بود.


برچسب ها :  

نظر خود را به اشتراک بگذارید