امروز : پنجشنبه, 18 آذر 1395
دوربین بدون اینه چیست و چگونه کار می کند؟
3/50 امتیاز از 12 رای
 گجت  |     |   23

امروزه دوربین های دیجیتال به دو دسته ی اصلی دوربین های بدون آینه و دوربین های DSLR تقسیم می شوند. تفاوت دوربین های بدون آینه با DSLR چیست؟ چرا تولید و پیشرفت فناوری های مورد استفاده در دوربین های بدون آینه مهم است؟ در ادامه با باشید تا علاوه بر یافتن پاسخ سوالات مطرح شده، نگاهی به دوربین های بدون آینه داشته باشیم که به عنوان رقیبی جدی برای دوربین های DSLR مطرح شده اند.

تمام تلاش های صورت گرفته در طول تاریخ برای بهبود دوربین های عکاسی تنها در پاسخ به یک مساله است؛ این مساله نزدیک کردن تصویر ثبت شده توسط دوربین به تجربه ی رویت منظره ی پیش روی عکاس است که بصورت زنده در حال دیدن رنگ ها، نور و همه ی آن چیزی است که با چشمانش مشاهده می کند.

از صفحه ی شیشه ای تا آینه

در ابتدای امر دوربین ها از فیلم برای ثبت تصویر استفاده نمی کردند. در روزهای اول، صفحات شیشه ای یا فلزی پوشیده شده از یک مایع حساس به نور، وظیفه ی ثبت تصاویر را در دوربین ها بر عهده داشت. این صفحه ی شیشه ای یا فلزی آغشته به مایع حساس به نور در پشت لنز قرار می گرفت. البته پیش از آنکه صفحه ی مورد نظر در جای خود قرار گیرد، عکاس با استفاده از دریچه ی دوربین، منظره ی مورد نظر خود را کادربندی کرده و سپس صفحه را در جای خود قرار می داد.

تولیدکنندگان دوربین های عکاسی برای تسریع فرآیند تصویربرداری، لنز دومی را به دوربین ها در نزدیکی لنز اول اضافه کردند. با استفاده از لنز دوم، عکاسان می توانستند فوکوس و کادربندی را بدون نیاز به جابجا کردن صفحه ی شیشه ای یا فلزی انجام دهند.

دوربین مجهز به دو لنز

اگرچه این لنز های جانبی بصورت تقریبی اطلاعاتی نزدیک به لنز اصلی را در اختیار تصویربردار قرار می دادند، اما کاربردی بودن این لنز باعث شده تا به امروز شاهد استفاده از چنین لنزی در فیلمبرداری و عکاسی باشیم. لنز دوم امروزه به فاصله یاب یا Rangefinder مشهور است. با استفاده از فاصله یاب، تصویربرداران می توانند اطلاعات کاربردی زیادی را کسب کنند که مهم ترین آن سنجش فاصله ای است که دوربین از سوژه داشته و از این امکان برای انجام فوکوس دقیق تر استفاده می شود.

در ابتدای قرن بیستم، آینه به دوربین های عکاسی اضافه شد. ورود آینه منجر به تولید و عرضه ی دو نوع دوربین جدید به بازار شد. اولین نوع دوربین های مجهز به لنز دوگانه بودند که با استفاده از آینه، تصویر لنز بالایی روی نمایشگر نیمه شفافی در روی دوربین بازتاب یافته و منظره قابل رویت بود. لنز دوم که در زیر لنز بالایی داشت، وظیفه نوردهی به فیلم را پس از باز شدن شاتر بر عهده داشت. تغییر اعمال شده روی لنز بالایی برای فوکوس روی لنز دوم نیز اعمال می شد.

نوع دوم دوربین هایی که با اضافه شدن آینه متولد شدند، ساختاری مشابه دوربین های DSLR کنونی داشتند. در این طراحی، آینه بین لنز و فیلم قرار می گیرد. در این طراحی تا زمانی که کلید شاتر فشرده نشده باشد، آینه در وضعیتی قرار دارد که تصویر دریافتی از لنز را به سمت منظره یاب در پشت دوربین انتقال می دهد. اما زمانی که کلید شاتر فشرده می شود، آینه به سمت بالا رفته و نور عبوری از لنز با فیلم تماس پیدا می کند. این دوربین ها که از وجود فیلم برای ثبت تصویر با چنین ساختاری بهره می برند، در اصطلاح SLR (Single Reflex Lens) خونده می شوند. مزیت این نوع طراحی علاوه مشاهده ی منظره از طریق لنز اصلی، کوچک تر بودن طراحی نهایی دوربین است.

دوربین DSLR

این نوع طراحی برای دوربین های عکاسی را باید محبوب ترین نمونه خواند، بطوری که پس از ظهور صنعت دیجیتال، سنسور دیجیتال جای فیلم را گرفت، ولی ساختار دوربین تغییر آنچنانی نکرد. نتیجه ی تغییرات اعمال شده دوربین های DSLR امروزی است. با توسعه ی دوربین های DSLR و پیشرفت فناوری، نوع دیگری از دوربین ها نیز با نام بدون آینه متولد شدند.

از آینه تا ال سی دی

دوربین های بدون آینه ساختاری مشابه دوربین های کامپکت یا موسوم به Point and Shoot دارند. در این دوربین ها لنز دقیقا در جلوی شاتر و فیلم یا سنسور قرار می گیرد. با استفاده از این طراحی، مشکل نمایش منظره ی روبروی دوربین نیز تاحدودی حل می شود، بطوری که نور پس از برخورد با سنسور دوربین روی نمایشگری ال سی دی برای کاربر نمایش داده می شود.

کاربران با استفاده از نمایشگر ال سی دی در پشت دوربین، اقدام به کادربندی و ثبت تصویر می کنند، حال آنکه کیفیت پایین لنز، سنسور و ال سی های مورد استفاده در این نوع دوربین ها باعث شده بود تا دوربین های Point and Shoot آنچنان که باید جدی گرفته نشوند و همچنان دوربین های DSLR به عنوان اصلی ترین گزینه برای تصویربرداری مورد استفاده قرار گیرند. با پیشرفت هر چه بیشتر فناوری تولید سنسور و کاهش قیمت ها، تولیدکنندگان اقدام به استفاده از سنسور، لنز و ال سی دی های قدرتمندتر کردند که در واقع دوربین های بدون آینه جایگزینی دوربین های DSLR را نوید دادند.

دوربین بدون آینه

با وجود اینکه می توان دوربین های Point and Shoot را نیز به نوعی بدون آینه خواند، اما این لفظ برای دوربین هایی مورد استفاده قرار می گیرد که می توان لنز آن ها را عوض کرد و همچنین امکان کنترل بسیاری از فاکتورهای عکاسی بصورت دستی روی آن ها وجود دارد. در دوربین های بدون آینه در کنار وجود ViewFinder دیجیتال که همان ال سی دی است، معمولا یک منظره یاب سنتی نیز قرار می گیرد. در ابتدا از اصطلاح Electronic Viewfinder Interchengable Lens که به اختصار EVIL خوانده می شود برای مشخص کردن این نوع دوربین ها استفاده می شد.

بزرگ ترین مزیت دوربین های بدون آینه را باید سایز کوچک تر این دوربین ها در مقایسه با دوربین های DSLR خواند. در دوربین های بدون آینه نیاز نیست تا تعداد بسیار زیادی قطعه ی متحرک به کار گرفته شود، از این رو این دوربین ها وزن سبک تر و ابعاد کوچک تری دارند. ایجاد فضای بیشتر برخی تولیدکنندگان را به استفاده از ماژول های کاربردی تر سوق داده که از جمله ی آن می توان به لرزش گیر اپتیکال اشاره کرد. همچنین تولیدکنندگان در دوربین های رده بالای بدون آینه از وجود ال سی دی هایی با کیفیت بالا بهره می برند که ترکیب آن با امکان انجام تنظیمات لمسی بسیار کاربردی به نظر می رسد.

یکی از نقاط ضعف دوربین های بدون آینه را باید منظره یاب الکترونیکی خواند که در این دوربین ها به کار می رود. ال سی دی ها در مقایسه با منظره یاب های اپتیکال یا سنتی کارایی لازم را نداشته و مخصوصا در کاربردهایی نظیر عکاسی ورزشی نمی توانند پاسخگوی نیازهای عکاسان باشند. همچنین عدم نمایش دقیق رنگ ها از طریق ال سی دی در مقایسه با چیزی که می توان بدون تغییر از طریق لنز و با چشم دید، دلیل دیگری است که دوربین های بدون آینه را هنوز جایگزین DSLR نمی کند.

پیشرفت در دوربین های بدون آینه را می توان به وضوح مشاهده کرد، چراکه هر ساله محصولات قدرتری در این حوزه تولید و راهی بازار می شوند. برای نمونه می توان به دوربین های بدون آینه رونمایی شده در جریان نمایشگاه فتوکینای ۲۰۱۶ اشاره کرد.

نظر شما در این خصوص چیست؟


برچسب ها :  

نظر خود را به اشتراک بگذارید